Skip to main content

Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας της Δερύνειας (22/9/2012)

https://youtu.be/lJwScpKjrJo?si=20EBr13qtN-rYay_

Δυο περίπου χιλιόμετρα ανατολικά της Δερύνειας, στην ανατολική όχθη τοπικού χειμάρρου και πάνω σε μικρή σπηλιά, είναι κτισμένη η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Η εκκλησία αυτή φέρεται να κτίστηκε τον 12ον αιώνα και είναι από τις αρχαιότερες της περιοχής. Αρχικά θα κτίστηκε ως εξωκλήσι μονόκλιτο με τρούλο, χωρίς νάρθηκα.. Αργότερα έγιναν επεκτάσεις σε δυο φάσεις πιθανόν τον 14ον αιώνα. Οι επεκτάσεις αυτές και κάποια ίχνη ερειπίων που βρίσκονται στο βόρειο μέρος της εκκλησίας, καθώς και το γεγονός ότι η εκκλησία και η περιουσία της υπάγονται στην αρχιεπισκοπή, συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι, η Αγία Μαρίνα ήταν μοναστήρι που άκμασε τον 14ον αιώνα, αλλά μας είναι άγνωστο πότε εγκαταλείφτηκε. Μέσα στην κοίτη του χειμάρρου υπήρχε περιβόλι, μερικά από τα δέντρα του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα Κατά μήκος της δυτικής όχθης του χειμάρρου, περνά ο αγωγός του μεσαιωνικού υδραγωγείου, μέρος του οποίου είναι και οι Πέντε Καμάρες. Πάνω σε αυτόν τον αγωγό, κάπου στα βορειοδυτικά της εκκλησίας, υπάρχει αποτύπωμα ανθρώπινου γυμνού ποδιού που σύμφωνα με την παράδοση, είναι η πατιά της Αγίας Μαρίνας. Σε αυτό το αποτύπωμα οι γυναίκες της περιοχής πατούσαν το γυμνό τους πόδι με την πίστη πως η Αγία Μαρίνα θα τις θεράπευε τις όποιες παθήσεις. Πιστεύεται μάλιστα πως η πατιά της Αγίας Μαρίνας χωράει όλα τα μεγέθη γυναικείου ποδιού. 

Η Αγία Μαρίνα θεωρείται προστάτης των παιδιών. Για τον λόγο αυτό, οι γονείς έπαιρναν τα παιδιά τους και τα έλουζαν με αγίασμα, που βρίσκεται μέσα στη σπηλιά κάτω από την εκκλησία. Ακολούθως κρεμούσαν τα βρεγμένα ρούχα των μωρών πάνω στην παλούρα που βρίσκεται στην νότια πλευρά της εκκλησίας. Τα ρούχα αυτά έμεναν κρεμασμένα ως τάμα στην Αγία Μαρίνα. Οι μεγαλύτεροι ένιβαν το πρόσωπο τους με το αγίασμα και το σκούπιζαν με μαντήλι που άφηναν πάνω στην παλούρα, πιστεύοντας ότι η Αγία Μαρίνα θα τους θεράπευε τις δερματοπάθειες. Η παλούρα της Αγίας Μαρίνας λόγω της προστασίας και της φροντίδας που τύγχανε από τους πιστούς, έγινε δέντρο αντί θάμνος που είναι η φυσιολογική της μορφή. Στις 17 Ιουλίου που είναι η γιορτή της Αγίας Μαρίνας, γινόταν μεγάλο πανηγύρι και σε αυτό πήγαιναν πιστοί από την Δερύνεια, το Παραλίμνι, τον Άγιο Μέμνωνα και από άλλα χωριά της περιοχής. Σήμερα η εκκλησία δεν είναι προσβάσιμη, γιατί βρίσκεται μέσα στην γραμμή αντιπαράταξης. Τα τελευταία χρόνια με επιτήρηση των Ηνωμένων Εθνών γίνεται λειτουργία την ημέρα που γιορτάζει η Αγία Μαρίνα και μπορούν οι πιστοί να την επισκεφτούν. Αυτός ο περιορισμός πρόσβασης στην περιοχή, τείνει να καταστρέψει το μεσαιωνικό υδραγωγείο, αφού οι Πέντε Καμάρες και η πατιά της Αγίας Μαρίνας έχουν χαθεί μέσα στα καλάμια που αφθονούν στις κοίτες των δυο χειμάρρων. 

Βίκτωρ Καραγιάννης

 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Το Ναυάγιο του SS Porlock Hill

Το Ναυάγιο του SS Porlock Hill : Μια Ιστορική, Τεχνική και Επιχειρησιακή Ανάλυση (Δερύνεια, 1951) Περίληψη ( Abstract ): Η παρούσα έκθεση εξετάζει το ναυάγιο του βρετανικού πλοίου τύπου Liberty , SS Porlock Hill , το οποίο σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 1951 στις ακτές της Αμμοχώστου. Αναλύονται τα τεχνικά αίτια της δομικής αστοχίας, το γεωπολιτικό πλαίσιο, οι επιχειρήσεις διάσωσης και οι τοπικές μαρτυρίες για την περισυλλογή εμπορευμάτων και οπλισμού από τους κατοίκους της Δερύνειας και της Αμμοχώστου. 1. Ταυτότητα του Πλοίου και Τεχνικά Χαρακτηριστικά Πριν το συμβάν, το σκάφος αποτελούσε μέρος της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας της μεταπολεμικής περιόδου. Όνομα Πλοίου: SS Porlock Hill (Πρώην SS Sabik). Τύπος: Liberty Ship (γνωστά για τη μαζική παραγωγή τους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο). Ιδιοκτησία: Counties Ship Management Co. Ltd. (Συμφερόντων Ρεθύμνη & Κουλουκουντή). Φορτίο: Άνθρακας, ξυλεία ( timber ), τρόφιμα και στρατιωτικό υλικό. Π...
Post a Comment
Read more

Οι Καλύφες της Λαμπρής (Kalyfes tis Lampris)

Οι Καλύφες της Λαμπρής:Στο Αλώνι της Αγάπης, της Χαράς και της Πίστης Οι Αρχιτέκτονες της Παράδοσης Η άνοιξη του 1905 βρήκε τη Δερύνεια λουσμένη σε ένα φως που έμοιαζε να πηγάζει από την ίδια την ελπίδα. Σε ένα χωριό 80 πέτρινων σπιτιών και 450 ψυχών, η ανέγερση της εκκλησίας του Αγίου Μοδέστου είχε φέρει έναν πρωτόγνωρο αναβρασμό. Όμως, το πραγματικό «βασίλειο» της ημέρας δεν βρισκόταν μέσα στον ναό, αλλά ακριβώς δίπλα: στο παλιό αλώνι, που είχε καθαριστεί σχολαστικά από την κοπριά για να υποδεχτεί τη νεολαία. Εκεί, μακριά από τη σοβαροφάνεια των μεγάλων που παρακολουθούσαν «στραβά» από το καφενείο, οι έφηβοι είχαν στήσει τη δική τους επανάσταση. Ο Γιαννής και ο Ττοουλής, με τα χέρια λερωμένα από το χώμα και την ψάθα, πάλευαν με τα σχοινιά πάνω στα δοκάρια. — «Σφίξε το σχοινί πάνω στο δοκάρι, Γιαννή!» φώναζε ο Ττοουλής, σκουπίζοντας τη σκόνη και τον ιδρώτα από το πρόσωπό του. «Να μην μας έρθει η καλύφη στο κεφάλι την ώρα που θα παίζει το βιολί!» — «Έννοια σου, ρε!» απαντούσ...
Post a Comment
Read more

«Στη Δερύνεια παίζανε βόλεϊ πριν καν εφευρεθεί το άθλημα: Η ιστορία μιας μεγάλης παράδοσης»

Από τον «Βουνό» της Δερύνειας στην Παγκόσμια Αθλητική Σκηνή: Μια Ιστορική Αναδρομή της Πετοσφαίρισης Εισαγωγή Η ιστορία της πετοσφαίρισης (βόλεϊ) συχνά διδάσκεται ως ένα γραμμικό χρονικό που ξεκινά από τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου αιώνα. Ωστόσο, μια βαθύτερη έρευνα στα αρχεία της Ανατολικής Μεσογείου και ειδικότερα της Κύπρου, αποκαλύπτει μια πιο σύνθετη εικόνα. Η εξέλιξη του αθλήματος στη Δερύνεια και την ευρύτερη επαρχία Αμμοχώστου αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα πολιτισμικής ανταλλαγής, κοινωνικής ανθεκτικότητας και εθνικής ταυτότητας. 1. Οι Πρωτόγονες Απαρχές: Ο «Βουνός» της Δερύνειας (1880) Πριν ο William G . Morgan καταγράψει τους επίσημους κανόνες του " Mintonette " το 1895, οι σπόροι ενός παρόμοιου αθλήματος είχαν ήδη φυτευτεί στην Κύπρο. Το καλοκαίρι του 1880, το 2ο Τάγμα των Lancashire Fusiliers υπό τον Αντισυνταγματάρχη John Davis , κατέφυγε στην τοποθεσία «Βουνός» στα υψώματα της Δερύνειας για να προστατευτεί από τη μαλάρια, τον διαβόητο ...
Post a Comment
Read more