Η καλή μου φίλη η Anne από την Γερμάνια, είναι πολύ καλός γνώστης της Ιστορίας της Κύπρου των Αρχαίων χρόνων. Ξέρει την ιστορία μας πολύ καλυτέρα από εμάς, δεν ξέρει όμως την πολιτική ιστορία της Κύπρου.
Για χρόνια μου μιλούσε για τα οφέλη μιας πιθανής λύσης του κυπριακού προβλήματος και της επανένωσης της πατρίδας μας. Είχε την εμπειρία της Γερμανίας και ήταν σε θέση να ξέρει τα θετικά και τα αρνητικά της επανένωσης αφού τα βίωνε καθημερινά.
Εγώ από την μεριά μου της έλεγα πως πίστευα στη επανένωση, αλλά δεν θα έπρεπε να συγκρίνουμε εκείνη της Γερμανίας με αυτή της Κύπρου, γιατί τα ιστορικά και πολιτικά δεδομένα των δυο περιπτώσεων ήταν εντελώς διαφορετικά.
Η Anne επέμενε πως θα έπρεπε να τολμήσουμε μια συμφωνία επίλυσης του κυπριακού και να δουλεύαμε πάνω στο αποτέλεσμα της για να φτάναμε στο ποθητό αποτέλεσμα μέσα από την συνύπαρξη και συμβίωση.
Όσο και αν προσπαθούσα να της εξηγήσω πως θα είναι δύσκολο να συνυπάρξουμε αν δεν υπάρξει μια ξεκάθαρη συμφωνία απαλλαγμένη από διχαστικά ή και διφορούμενα στοιχεία, εκείνη εξακολουθούσε να βλέπει τα πράγματα από την πλευρά της επανενωμένης Γερμανίας.
Δική μου θέση ήταν πως μια πιθανή λύση του κυπριακού θα πρέπει να εξασφαλίζει την εύρυθμη διακυβέρνηση και λειτουργία του κράτους από το πρώτο δευτερόλεπτο της εφαρμογής της.
Όσο και αν συζητούσαμε δεν μπορέσαμε ποτέ να δούμε τα πράγματα από την σκοπιά ο ένας του άλλου. Όμως αυτό δεν χαλούσε τις μακρές συζητήσεις μας.
Η Anne πίστευε πολύ στην επανένωση της Κύπρου και την θετική επίδραση της στους κατοίκους του νησιού, έτσι λοιπόν όταν έμαθε τα νέα για το άνοιγμα των οδοφραγμάτων κράτησε θέση και λίγες μέρες αργότερα βρέθηκε εδώ.
Σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα της μου έγραφε, πού ήθελε να πάει και τι να δει. Ήθελε να μείνουμε ένα βράδυ σε ξενοδοχείο στην Κερύνεια, να τρώγαμε σε παραδοσιακές ταβερνούλες στο Πελλαπαΐς, να βλέπαμε την αρχαία Αλάσια στην Έγκωμη, την Σαλαμίνα, την παλιά Αμμόχωστο.
Την πρώτη μέρα της περιήγησης μας την πήγα στην Αμμόχωστο, στην Έγκωμη και την Σαλαμίνα.
Μιας και βρισκόμασταν στην περιοχή, σκέφτηκα να περνούσαμε για λίγο από τα Λιμνιά, το χωριό της μάνας μου.
Φτάνοντας στα Λιμνιά, θέλησα νε περάσω πρώτα από το νεκροταφείο του χωριού, για να επισκεφθώ τον βεβηλωμένο τάφο της γιαγιάς μου, που με όρκο να τον ξεχορτάριαζα είχα καταταγεί στις Δυνάμεις Καταδρομών.
Σταμάτησα το αυτοκίνητο έξω από μια φάρμα αγελάδων και περπατήσαμε ψάχνοντας για την είσοδο του νεκροταφείου. Η είσοδος ήταν φραγμένη και έτσι μπήκα από ένα γκρεμισμένο μέρος του μαντρότοιχου. H Anne δεν μπήκε μέσα, στάθηκε πάνω στα χαλάσματα, έμεινε εκεί ακίνητη και με κοιτούσε που ράντιζα με λιγοστό νερό το διψασμένο χώμα που σκέπαζε τα από πολλού γεγυμνωμένα οστά της κακόμοιρης στετές μου.
Αφού κάπνισα τον βεβηλωμένο τάφο, περπάτησα για λίγο μέσα στα κατεστραμμένα μνήματα.
Όση ώρα βρισκόμουν εκεί, η σκέψη μου βρισκόταν στην τούρκικη συνοικία της Λάρνακας πίσω από την μητρόπολη. Ήταν λίγους μήνες μετα την κατάπαυση του πυρός το 1974 όταν μαθητής, περπατούσα δια μέσου εκείνου του τουρκομαχαλλά για να πάω στο σχολείο. Σε εκείνη την καθημερινή διαδρομή περνούσα έξω από το βεβηλωμένο τούρκικο νεκροταφείο, ίδια εικόνα, ίδια ντροπή…
Άφησα τις σκέψεις μου να ταξιδεύουν και κινήθηκα προς την Anne που με περίμενε στέκοντας πάνω στις πέτρες του σωριασμένου μαντρότοιχου. Είχε το κεφάλι σκυφτό, να βλέπει τις πέτρες.
Πλησιάζοντας πρόσεξα το βλέμμα της καρφωμένο σε ένα παράξενο χαλίκι. Έσκυψα και το πήρα, ήταν το κέλυφος ενός κρανίου.
H Anne σκεφτική με έβλεπε να έχω το θρυμματισμένο κρανίο στα χέρια μου και με τρεμάμενη φωνή ψέλλισε: Θάψε το.
Όσο εγώ προσπαθούσα να θάψω το προγονιαίο βεβηλωμένο λείψανο, η Anne μπήκε σκεφτική στο αυτοκίνητο.
Αφού μπήκα και εγώ στο αυτοκίνητο, η Anne μου είπε επιτακτικά: πάμε πίσω.
Πού πίσω την ρώτησα, δεν θα πάμε στην Καντάρα και μετά στον Δαυλό για φαγητό;
Πάμε πίσω επανέλαβε. Έχει πολύ μίσος σε αυτό τον τόπο.
Η Anne νοιώθοντας το μίσος μας να της ραγίζει την ψυχή, δεν μου ζήτησε ποτέ ξανά να την πάω σε εκείνη την μεριά.
Η καλή μου φίλη η Anne που τόσο πίστευε στην επανένωση, θα πάει εκεί μόνο όταν εμείς αποβάλουμε το μίσος από μέσα μας.
Comments
Post a Comment