Skip to main content

Αγία Άννα – Η Αγιάννα της Γαληνόπωρνης!

 

Καταγραφή της δια ζώσης παράδοσης.

Επ΄ ευκαιρία της εορτής της Αγίας Άννας, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που συχνά μου διηγούνται οι μωαμεθανοί κάτοικοι του χωριού Γαληνόπωρνη της Καρπασίας.

Στο βάθος μιας μικρής κοιλάδας, μεταξύ των υψωμάτων «Βασιλιάς» και «Κάστρο» βρίσκεται η τοποθεσία «Αγιάννα».

Οι κάτοικοι του χωριού υποστηρίζουν πως, την τοποθεσία εκείνη είχε επισκεφθεί η Παναγία (Μεριέμ) και εις ανάμνηση του θαυμαστού εκείνου γεγονότος, οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού έκτισαν εκκλησία.

Πράγματι, στην τοποθεσία εκείνη, υπήρχε αρχαία εκκλησία προς τιμή της Αγίας Άννας, της μητέρας της Παναγίας.

Όταν προσπαθώ να τους εξηγήσω ποιά είναι η Αγία Άννα, αφοπλιστικά εκείνοι απαντούν «Εμείς έτσι το μάθαμε από τους γονιούς μας» ότι δηλαδή ήταν η Παναγία που είχε επισκεφθεί την περιοχή.

Μέσα στις πολλές ιστορίες και περιστατικά που μου διηγούνται, σημειώνω το εξής που αφορά την λιτάνευση των εικόνων σε καιρούς ανομβρίας.

Πρέπει να ήταν τον χειμώνα του 1957-58 όταν είχε παρατηρηθεί παρατεταμένη ανομβρία και οι κάτοικοι του Ριζοκάρπασου όπως συνήθιζαν σε τέτοιες περιπτώσεις, πήγαν στο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, πήραν την εικόνα του και σε πομπή κατευθύνθηκαν προς τα χωριά της περιοχής. Στην διαδρομή πέρασαν και από το μοναστήρι της Παναγίας της Ελεούσας από όπου πήραν την εικόνα της Παναγίας και συνέχισαν την πεζοπόρο λιτανεία προς το χωριό Αγία Τριάδα και από εκεί ακολουθώντας ένα μονοπάτι μέσα στα βουνά, έφτασαν στην εκκλησία της Αγίας Άννας στην Γαληνόπωρνη. Εκεί τους προϋπάντησαν οι μωαμεθανοί κάτοικοι του χωριού και μαζί με τον Χότζα συμμετείχαν στην Δέηση που έκαναν οι χριστιανοί. Στο τέλος της Δέησης, οι ντόπιοι πρόσφεραν φαγητό στους φιλοξενούμενους χριστιανούς που συμμετείχαν στην πομπή.

Μετά το φαγητό, η πομπή συνέχισε την πορεία της προς Ριζοκάρπασο για να καταλήξει στο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι του χωριού λένε πως, οι γονείς τους θυμούνταν να έβρεχε καταρρακτωδώς μετά από κάθε Δέηση που γινόταν στην Αγία Άννα, όσο μεγάλη και να ήταν η ανομβρία.

Την επόμενη μέρα της Δέησης του 1957-58 οι ελληνόφωνες εφημερίδες στη Λευκωσία, είχαν ως πρώτη είδηση τη συμμετοχή των μωαμεθανών, στην Δέηση που έκαναν οι χριστιανοί στην Αγία Άννα της Γαληνόπωρνης.

Το βράδυ της ίδιας μέρας, Τούρκοι εθνικιστές επισκέφθηκαν το χωρίο και κατεδάφισαν τις τρεις αρχαίες εκκλησίες που υπήρχαν σε αυτό. Εκείνες του Άη Ξιουθκιά (πιθανόν Άγιος Εξορινός) και του Αγίου Κωνσταντίνου στο κέντρο του χωριού, αλλά και εκείνη της Αγίας Άννας στην ομώνυμη τοποθεσία.

Οι πέτρες χάθηκαν, οι παραδόσεις όμως είναι βαθιά ριζωμένες στις ψυχές των ανθρώπων.

Βίκτωρ Καραγιάννης.

Comments

Popular posts from this blog

Το Ναυάγιο του SS Porlock Hill

Το Ναυάγιο του SS Porlock Hill : Μια Ιστορική, Τεχνική και Επιχειρησιακή Ανάλυση (Δερύνεια, 1951) Περίληψη ( Abstract ): Η παρούσα έκθεση εξετάζει το ναυάγιο του βρετανικού πλοίου τύπου Liberty , SS Porlock Hill , το οποίο σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 1951 στις ακτές της Αμμοχώστου. Αναλύονται τα τεχνικά αίτια της δομικής αστοχίας, το γεωπολιτικό πλαίσιο, οι επιχειρήσεις διάσωσης και οι τοπικές μαρτυρίες για την περισυλλογή εμπορευμάτων και οπλισμού από τους κατοίκους της Δερύνειας και της Αμμοχώστου. 1. Ταυτότητα του Πλοίου και Τεχνικά Χαρακτηριστικά Πριν το συμβάν, το σκάφος αποτελούσε μέρος της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας της μεταπολεμικής περιόδου. Όνομα Πλοίου: SS Porlock Hill (Πρώην SS Sabik). Τύπος: Liberty Ship (γνωστά για τη μαζική παραγωγή τους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο). Ιδιοκτησία: Counties Ship Management Co. Ltd. (Συμφερόντων Ρεθύμνη & Κουλουκουντή). Φορτίο: Άνθρακας, ξυλεία ( timber ), τρόφιμα και στρατιωτικό υλικό. Π...

Οι Καλύφες της Λαμπρής (Kalyfes tis Lampris)

Οι Καλύφες της Λαμπρής:Στο Αλώνι της Αγάπης, της Χαράς και της Πίστης Οι Αρχιτέκτονες της Παράδοσης Η άνοιξη του 1905 βρήκε τη Δερύνεια λουσμένη σε ένα φως που έμοιαζε να πηγάζει από την ίδια την ελπίδα. Σε ένα χωριό 80 πέτρινων σπιτιών και 450 ψυχών, η ανέγερση της εκκλησίας του Αγίου Μοδέστου είχε φέρει έναν πρωτόγνωρο αναβρασμό. Όμως, το πραγματικό «βασίλειο» της ημέρας δεν βρισκόταν μέσα στον ναό, αλλά ακριβώς δίπλα: στο παλιό αλώνι, που είχε καθαριστεί σχολαστικά από την κοπριά για να υποδεχτεί τη νεολαία. Εκεί, μακριά από τη σοβαροφάνεια των μεγάλων που παρακολουθούσαν «στραβά» από το καφενείο, οι έφηβοι είχαν στήσει τη δική τους επανάσταση. Ο Γιαννής και ο Ττοουλής, με τα χέρια λερωμένα από το χώμα και την ψάθα, πάλευαν με τα σχοινιά πάνω στα δοκάρια. — «Σφίξε το σχοινί πάνω στο δοκάρι, Γιαννή!» φώναζε ο Ττοουλής, σκουπίζοντας τη σκόνη και τον ιδρώτα από το πρόσωπό του. «Να μην μας έρθει η καλύφη στο κεφάλι την ώρα που θα παίζει το βιολί!» — «Έννοια σου, ρε!» απαντούσ...

«Στη Δερύνεια παίζανε βόλεϊ πριν καν εφευρεθεί το άθλημα: Η ιστορία μιας μεγάλης παράδοσης»

Από τον «Βουνό» της Δερύνειας στην Παγκόσμια Αθλητική Σκηνή: Μια Ιστορική Αναδρομή της Πετοσφαίρισης Εισαγωγή Η ιστορία της πετοσφαίρισης (βόλεϊ) συχνά διδάσκεται ως ένα γραμμικό χρονικό που ξεκινά από τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου αιώνα. Ωστόσο, μια βαθύτερη έρευνα στα αρχεία της Ανατολικής Μεσογείου και ειδικότερα της Κύπρου, αποκαλύπτει μια πιο σύνθετη εικόνα. Η εξέλιξη του αθλήματος στη Δερύνεια και την ευρύτερη επαρχία Αμμοχώστου αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα πολιτισμικής ανταλλαγής, κοινωνικής ανθεκτικότητας και εθνικής ταυτότητας. 1. Οι Πρωτόγονες Απαρχές: Ο «Βουνός» της Δερύνειας (1880) Πριν ο William G . Morgan καταγράψει τους επίσημους κανόνες του " Mintonette " το 1895, οι σπόροι ενός παρόμοιου αθλήματος είχαν ήδη φυτευτεί στην Κύπρο. Το καλοκαίρι του 1880, το 2ο Τάγμα των Lancashire Fusiliers υπό τον Αντισυνταγματάρχη John Davis , κατέφυγε στην τοποθεσία «Βουνός» στα υψώματα της Δερύνειας για να προστατευτεί από τη μαλάρια, τον διαβόητο ...