Ο ασήμαντος «Αλακκιντήρης» της Δερύνειας, περιβόητος «Κωστόδουλος» της Αθήνας.

Κωνσταντίνος Χριστοδούλου. Διαβόητος κιβδηλοποιός στις αρχές του 20^ου αιώνα.

Ο ασήμαντος «Αλακκιντήρης» της Δερύνειας, περιβόητος «Κωστόδουλος» της Αθήνας.

Λίγο πριν το τέλος της Τουρκοκρατίας στην Κύπρο (1878) γεννήθηκε στην Δερύνεια πιθανόν μεταξύ των ετών 1870 – 1880 ο Κωνσταντής Χατζηττοουλή «Αλακκιντήρης».

Ο Κωνσταντής ήταν γιος του Ττοουλή (Χριστόδουλος) και της Χριστινούς.

Αδέλφια του ήταν ο Γιωργής, η Ιουλιανή και ο Νικόλας.

Ο Κωνσταντής φαίνεται να έφυγε από την Δερύνεια σε μικρή ηλικία και να εγκαταστάθηκε αρχικά στο Βαρώσι και από εκεί στην Αθήνα στα τελευταία χρόνια του 20^ου αιώνα.

Με το πέρασμα του χρόνου, ο Κωνσταντής Χατζηττοουλή ξεχάστηκε από τους χωριανούς του και το μόνο που έμεινε στην μνήμη τους και διαδίδεται σαν «μύθος» μέχρι τις μέρες μας, είναι το προσωνύμιο Αλακκιντήρης και οι ζαβολιές της παιδικής του ηλικίας.

Αυτός ο «μύθος» λοιπόν, θέλει τον Αλακκιντήρη να ήταν ένας τύπος πονηρός που του άρεσε να ασχολείται με ταχυδακτυλουργικά τρικ, αλλά και την κατασκευή ομοιωμάτων αρχαίων αμφορέων και άλλων πήλινων αντικειμένων.

Αφού έφτιαχνε ομοιώματα τα έθαβε μέσα στο χώμα και ζητούσε από τα παιδιά της γειτονιάς του να ουρούν από πάνω. Αυτή η διαδικασία διαρκούσε κάποιο χρόνο, μέχρι την «παλαίωση» των αντικειμένων.

Ακολούθως ο Αλακκιντήρης τα ξέθαβε και αφού τα περιποιόταν, τα πωλούσε ως αρχαία σε ανυποψίαστους και αφελείς πελάτες.

Αυτές ήταν οι ζαβολιές του Αλακκιντήρη στο χωριό, που όμως φάνηκαν πολύτιμες στην μετέπειτα δράση του στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη.

Όπως ήδη έχω αναφέρει, ο Αλακκιντήρης είχε μια αδελφή, την Ιουλιανή. Η Ιουλία όπως την ήξεραν στο χωριό, ήταν παντρεμένη με τον Αδάμο και είχαν δυο παιδάκια, τον Κυριάκο και τον Αντώνη.

Σε άγνωστο χρόνο, πιθανόν το 1885 ένας φοροεισπράκτορας των Άγγλων ή «Τουρκόπουλος» πήγε στον σιτοβολώνα του Αδάμου, για να μετρήσει την παραγωγή και να αποφασίσει πόσο σιτάρι θα έπρεπε να κρατήσει ως φόρο προς το κράτος. Εκεί διαφάνηκε μεγάλη διάσταση απόψεων και ο φοροεισπράκτορας πυροβόλησε και σκότωσε τον Αδάμο.

Η Ιουλία που ήταν παρούσα, χωρίς να χάσει χρόνο άρπαξε από το πόδι τον έφιππο φοροεισπράκτορα και τον έριξε κάτω από το άλογο.

Στη συνέχεια κατάφερε να τον αφοπλίσει και να τον σκοτώσει με το ίδιο του το πιστόλι.

Η Ιουλία καταδικάστηκε σε θάνατο και την κρέμασαν σε δημόσια θέα στην εντός των τειχών παλιά πόλη της Αμμοχώστου.

Τα παιδάκια τους έμειναν ορφανά και την φροντίδα τους την ανάλαβε ο αδελφός της Ιουλίας ο Γιωργής.

Φαίνεται πως ο Αλακκιντήρης φεύγοντας για την Αθήνα, πήρε μαζί του ένα από τα ορφανά της αδελφής του, τον Κυριάκο.

Ο Κυριάκος Αδάμου, που θα δούμε αργότερα ποιο ρόλο έπαιξε στην όλη ιστορία, διατηρούσε παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι της Αθήνας. Το παλαιοπωλείο λειτουργούσε τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 60.

Ο Αλακκιντήρης ζώντας στην Αθήνα, λογικό ήταν να εξευγενίσει και το όνομα του. Έτσι λοιπόν ο κύπριος Κωνσταντής Χατζηττοουλής έγινε Κωνσταντίνος Χριστοδούλου.

Την ζωή και την δράση του Αλακκιντήρη στην Αθήνα, δεν την γνωρίζει κανένας στο χωριό του, ούτε και οι μακρινοί του συγγενείς.

Αυτή του την δράση την μαθαίνουμε σήμερα μέσα από την βιβλιογραφία της εποχής εκείνης.

Σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, ο Κωνσταντίνος Χριστοδούλου καταγόταν από το χωριό Βαρώσι της Κύπρου και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα σε άγνωστο χρόνο, σίγουρα όμως πριν το τέλος του 19^ου αιώνα, αφού αυτός έδρασε στην Αθήνα μεταξύ των ετών 1900 και 1914.

Ο Κωνσταντίνος Χριστοδούλου εργαζόταν  σε ένα παλαιοπωλείο της Αθήνας, όπου ήρθε σε επαφή με αρχαία νομίσματα και διάφορα άλλα έργα τέχνης.

Αυτή του η ενασχόληση, τον βοήθησε να γνωρίσει στην λεπτομέρεια τους τα αρχαία νομίσματα της Ελλάδας, πράγμα που του χρησίμευσε για την πιστή αντιγραφή τους.

Ο καθηγητής Ιωάννης Σβορώνος που την εποχή εκείνη ήταν διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Νομισματοκοπίας, στο σύγγραμμα του «Journal International d’Archéologie Numismatique» αναφέρει πως, ο Κωνσταντίνος Χριστοδούλου τον επισκέφθηκε κάποια στιγμή το 1900 με σκοπό να του δώσει κάποια αρχαία νομίσματα ως δωρεά προς το μουσείο, όπως του είπε. Εκεί ο Κωνσταντίνος με μαεστρία τον ξεγέλασε και απέσπασε κάποια άλλα αρχαία νομίσματα από την συλλογή του μουσείου.

Σε άλλη αναφορά του ο καθηγητής Σβορώνος, περιγράφει την ποιότητα των κίβδηλων νομισμάτων του Χριστοδούλου και αναφέρει πως αυτά ήταν με λεπτομέρεια κατασκευασμένα, έτσι που και οι χημικοί της εποχής ακόμα, δυσκολεύονταν να διαπιστώσουν την γνησιότητα τους. Το δε βάρος τους ήταν με ακρίβεια ίδιο με τα πραγματικά νομίσματα.

Σύμφωνα με τον ίδιο καθηγητή, ο Χριστοδούλου κατασκεύασε πέραν των 500 ειδών τέτοιων νομισμάτων, (αντίγραφα νομισμάτων από περιοχές της βορείου Ελλάδας) που τα αναμίγνυε με γνήσια και τα πωλούσε αφού με ταχυδακτυλουργία ξεγελούσε τους πελάτες του.

Ο καθηγητής Μιχάλης Τιβέριος στο βιβλίο του «Αρχαιολογία» αναφέρει τον Κωνσταντίνο Χριστοδούλου ως ένα από τους διασημότερους κιβδηλοποιούς νομισμάτων του 19ου και 20ου αιώνα.

Από άλλες πηγές μαθαίνουμε πως, στις αρχές του 20ου αιώνα έζησε και μεγαλούργησε στην Αθήνα, ο μεγαλύτερος και ικανότερος κιβδηλοποιός της εποχής, ο κύπριος Κωνσταντίνος Χριστοδούλου.

Οι ίδιες πηγές μας πληροφορούν πως, όταν ο Κωνσταντίνος Χριστοδούλου σταμάτησε να εργάζεται, γύρισε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, όπου πωλούσε τα κίβδηλα νομίσματα του.

Φθάνοντας στο Λονδίνο κατάφερε να πωλήσει τα νομίσματα του στο Βρετανικό Μουσείο. Οι υπεύθυνοι του Μουσείου αφού εντυπωσιάστηκαν από την σπανιότητα των νομισμάτων, τα αγόρασαν για το ποσό των 10,000 λιρών Αγγλίας.

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Κωνσταντίνος συνελήφθη από την αστυνομία και οδηγήθηκε στο δικαστήριο όπου με την πονηριά του πέτυχε την αθώωση του.

Από μια άλλη πηγή μαθαίνουμε πως στους κύκλους της νομισματοκοπίας, τον Χριστοδούλου τον αποκαλούσαν «Κωστόδουλο». Κάποιοι άλλοι τον αποκαλούσαν «Κώστα» επειδή ήταν ψηλός.

Το περιοδικό «COINage» στο τεύχος Απριλίου 1967 δημοσίευσε άρθρο για τον Κωνσταντίνο Χριστοδούλου και τον βοηθό του από την Κρήτη, Γιάννη Γαρυφαλάκη.

Στο άρθρο εκείνο δημοσιεύθηκε μια έκθεση της Αστυνομίας Αθηνών που ανάφερε πως, όταν πέθανε ο Κωνσταντίνος Χριστοδούλου, τα νομίσματα του κατασχέθηκαν και φυλάχθηκαν σε θυρίδα ασφαλείας στο Εθνικό Μουσείο Νομισματοκοπίας.

Τότε ο Γαρυφαλάκης μαζί με έναν ανεψιό του Χριστοδούλου (ο αδελφότεκνος του Κυριάκος Αδάμου) κινήθηκαν νομικά για να εξασφαλίσουν τον θησαυρό ως νόμιμοι κληρονόμοι του. Με ένα εκ πρώτης όψεως γνήσιο πιστοποιητικό, χρονολογίας 5 Ιανουαρίου 1939 οι δυο τους έγιναν κύριοι του θησαυρού εκείνου, που αποτελείτο από 11 γνήσια αρχαία νομίσματα, γύρω στα 5 κιλά κίβδηλων νομισμάτων και 101 καλούπια κατασκευής νομισμάτων.

Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, η κατάσχεση θα πρέπει να έγινε λίγο πριν το 1937 αφού σύμφωνα με το πιστοποιητικό, οι δυο δικαιούχοι κέρδισαν την νομική μάχη στις 12 Ιουλίου το 1937.

Στο ίδιο άρθρο γίνονται αναφορές για την πιθανή χρονολογία θανάτου του Κωνσταντίνου Χριστοδούλου.  Ο Αμερικανός υποναύαρχος O.H. Dodson υποστηρίζει πως ο Χριστοδούλου θα πρέπει να πέθανε το 1914 χρονιά κατά την οποία έπαυσε να κατασκευάζει άλλα νομίσματα.

Ο καθηγητής Σβορώνος πιθανολογεί πως ο Κωνσταντίνος Χριστοδούλου πρέπει να πέθανε το 1914.

Ο Ταζεδάκης σε άρθρο του στα «Νομισματικά Χρονικά» ισχυρίζεται πως ο Χριστοδούλου πρέπει να συνέχισε την δράση του μέχρι το 1944 και πιθανόν να πέθανε στα μέσα της δεκαετίας του 50.

Με βάση το πιστοποιητικό του Γαρυφαλάκη, ο Χριστοδούλου θα πρέπει να πέθανε ένα-δυο χρόνια πριν το 1937 αφού εκείνη την χρονιά κέρδισαν την νομική μάχη για εξασφάλιση του θησαυρού.

Αξίζει να αναφερθεί πως ο Κωνσταντίνος Χριστοδούλου δεν κρίθηκε ποτέ ένοχος για την δράση του και το όνομα του είναι καταγραμμένο στα πλείστα συγγράμματα που πραγματεύονται την κίβδηλη νομισματοκοπία.

Για να ταυτίσω τον Κωνσταντίνο Χριστοδούλου της Αθήνας με τον Κωνσταντή  Χατζηττοουλή της Δερύνειας, μελέτησα το γενεαλογικό δέντρο της Δερύνειας όπως αυτό παρουσιάζεται στο βιβλίο του Παναγιώτη Πλατή «Η Δερύνεια Και Οι Ρίζες της»

Για να τεκμηριώσω αυτή την ταύτιση, είχα επαφές με μέλη οικογενειών της Δερύνειας που πρόγονοι τους έφεραν το όνομα Κωστής Ττοουλή και Κωνσταντής Χατχηττοουλής.

Ευχαριστώ όλους εκείνους του συγγενείς, αλλά και τον συγγραφέα Παναγιώτη Πλατή που με τις πληροφορίες τους με βοήθησαν να κάνω αυτή τη ταύτιση και τους απολογούμαι για την οποιαδήποτε αναστάτωση πιθανόν να τους προκάλεσα.

Ευχαριστίες και στην «άγνωστη» μας φίλη που πρώτη εκείνη ζήτησε να μάθει για τον Κωνσταντίνο Χριστοδούλου.

Ευχαριστίες και στον Δήμαρχο Δερύνειας Άνδρο Καραγιάννη που μου εμπιστεύθηκε την διεξαγωγή αυτής της έρευνας.

Τέλος ευχαριστώ όλους εσάς που με διαβάζετε.

Βίκτωρ Καραγιάννης