«Υπάρχουν και χειρότερα»
Από τη θεωρία στην πράξη.
(Από την εμπειρία μου στο Ισραήλ)
Συνήθως οι άνθρωποι νοιώθουν ή και πιστεύουν πως το δικό τους πρόβλημα είναι το αξεπέραστο, το μεγαλύτερο από όλων των άλλων.
Προσωπικά είχα από παλιά αναπτύξει ένα δικό μου τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων μου και από νωρίς εμπέδωσα πως πάντοτε υπάρχουν και χειρότερα.
Αυτός ο τρόπος σκέψης, με βοηθούσε ώστε να μην αφήνω τα προβλήματα να με πνίγουν και να μην πρήζω τους άλλους με τα δικά μου.
Για να μένω σταθερός σε αυτή μου την θέση, έφερνα συχνά στην σκέψη μου το εξής γνωμικό.
«Ήταν κάποτε δυο άνθρωποι που τους πήγαιναν να τους κρεμάσουν. Ο ένας μειλίχιος περπατούσε σιωπηρός τον δρόμο του. Ο άλλος απαρηγόρητος δίπλα του, έκλεγε και οδυρόταν. Σε κάποια στιγμή τον ρώτησε ο πρώτος, γιατί κλαις; Και ο δεύτερος αποκρίθηκε: μα δεν καταλαβαίνεις, μας πάνε να μας κρεμάσουν. Ατάραχος ο πρώτος είπε: Υπάρχουν και χειρότερα. Τι χειρότερα, ρώτησε ο δεύτερος και συνέχισε, θα πεθάνουμε όταν μας σταυρώσουν. Εμένα θα με γδάρουν πριν με κρεμάσουν, κατέληξε ο πρώτος»
Όλα αυτά ήταν μια θεωρία, πως όμως τα βίωσα στην πράξη;
Στο Ισραήλ, ο δικός μας ασθενής βρισκόταν σε κώμα στην Εντατική για ένα μήνα χωρίς καμία ελπίδα, ενώ εμείς βρισκόμασταν σε συνεχή απόγνωση.
Ακόμα και μέσα σε εκείνη την απόγνωση μπορούσα να δω και χειρότερα από το δικό μας πρόβλημα. Είδα ασθενείς με μισό κρανίο, άλλους να βγαίνουν καλώδια μέσα από το κεφάλι τους. Είδα ασθενείς να έχουν κάτι που μου φαινόταν σαν πώμα σφηνωμένο στο κρανίο τους. Είδα όλα όσα δεν είχα δει ποτέ πιο πριν.
Με την βοήθεια του Θεού και των γιατρών στο Ισραήλ, ο ασθενής μας τελικά ανταποκρίθηκε και αναγεννήθηκε η ελπίδα που μας στέρησαν οι γιατροί στην Κύπρο.
Βγήκαμε από την Εντατική και μεταφερθήκαμε στην Νευρολογική κλινική. Εκεί ο δικός μας ασθενής είχε τις αισθήσεις του, αλλά συνέχιζε να είναι ακίνητος. Είδα όμως ασθενείς που σφάδαζαν στους πόνους και άλλους που είχαν παραισθήσεις και φώναζαν ασταμάτητα.
Μετά από τρεις μήνες θεραπείας στο Ισραήλ, ο ασθενής μας ήταν σε θέση να μεταφερθεί στο Κέντρο Αποκατάστασης. Ήταν πολύ αδύνατος αλλά μπορούσε να σταθεί στα πόδια του στηριζόμενος σε μπαστούνι και υποβασταζόμενος από εμάς.
Στην Αποκατάσταση ο ασθενής μας μοιραζόταν το ίδιο δωμάτιο με μια νεαρή κοπέλα παράλυτη από την μέση και κάτω και με δυσκολία κίνησης στα πάνω άκρα, ενώ η φωνή της ήταν πολύ αδύνατη και ακουγόταν αμυδρά.
Της μίλησα, με μεγάλη προσπάθεια κατάφερα να συνεννοηθώ μαζί της.
Είναι αστυνομικός και ήταν καθήκον σε μια από τις πύλες της παλιάς πόλης της Ιερουσαλήμ όταν μια μέρα ένας τρομοκράτης της επιτέθηκε πισώπλατα καρφώνοντας της έναν μπαλτά στο σβέρκο. Της κόπηκε το σβέρκο και τα νεύρα, έπεσε σε κώμα.
Οι γιατροί δεν της έδιναν καμιά ελπίδα.
Μετά από ένα μήνα αφασία, άρχισε να φέρνει τις αισθήσεις της. Βρίσκεται στην Αποκατάσταση για δέκα μήνες χωρίς να χάνει την πίστη και την ελπίδα της.
Μίλησα και με μίαν άλλη νεαρή κοπέλα που έχει καμένο το πρόσωπο. Αυτή η κοπέλα κάηκε σε όλο της το σώμα μέχρι και τα μάτια. Από θαύμα δεν της κάηκαν τα φρύδια και τα μαλλιά, ούτε και το κρανίο της.
Ούτε και αυτή η κοπέλα είχε καμιά ελπίδα. Βρισκόταν και αυτή σε κώμα για αρκετό καιρό.
Κατάφερε να επιζήσει και τώρα προσπαθεί να μάθει πως να περπατά με το ένα πόδι, αφού η μια της πατούσα κάηκε ολοσχερώς, έγινε στάχτη. Έχει όμως πίστη και ελπίδα.
Ας μάθουμε λοιπόν να έχουμε πίστη και ελπίδα και ας πάψουμε να πρήζουμε τους γύρω μας με την μοιρολατρία μας.
Βίκτωρ Καραγιάννης
Comments
Post a Comment